Utrecht aan Zee

De roeping van Frans Franciscus

De roeping van Frans Franciscus toont de grillige betrokkenheid van een schilder bij terroristische padvinders, blinde prostituees en Utrechtse vriendinnen als kruisvaarders.


Bezig met laden...

Frans Franciscus groeide op in de zuidelijke binnenstad op de hoek van de Smeestraat en de Springweg. Op korte afstand was het Centraal Museum, waar hij al heel jong met zijn vriendjes ging spelen. De tentoongestelde kunst was het meubilair en behoorde bij de omgeving. Toen hij er na enige tijd wat meer op ging letten ontstond een fascinatie met de schilderkunst, in het bijzonder met het werk van de zogenaamde caravaggisten, de Nederlandse volgelingen in de 16e eeuw van de Italiaanse schilder Caravaggio. Ook Pyke Koch, de 20e-eeuwse Utrechtse vertegenwoordiger van het ‘magisch realisme’, trok zijn belangstelling. Niet alleen de thema’s van de schilderijen waren interessant, ook de techniek, de manier van schilderen: hoe hadden ze dat toch in godsnaam gedaan?

 

Franciscus verliet Utrecht na zijn academieopleiding omdat hij er ‘alle stoeptegels al kende’. Nu schildert hij op een atelier in Amsterdam. De fascinatie met Ter Bruggen, Van Baburen, Van Scorel en al die andere schilders is gebleven. In zijn werk onderzoekt hij hun composities en varieert hij hun thema’s. In 2004 organiseerde het Museum Catharijne Convent in Utrecht een tentoonstelling van Franciscus’ schilderijen die door bijbelse voorstellingen, in het bijzonder die van de caravaggisten, waren geïnspireerd.

Voor de film keert hij terug naar het Centraal museum om op zoek te gaan naar de sprookjesspeeltuin van zijn jeugd. De schilderijen zijn er nog, al zijn ze niet zo wonderbaarlijk meer als toen hij voor het eerst in hun ban raakte, maar het gebouw is bijna onherkenbaar veranderd. Ook de muurschildering die hij maakte is verdwenen. Hij vindt alleen nog een brokstuk met een afbeelding van een politiek correcte Pyke Koch.


Links

www.fransfranciscus.nl/


<< Terug